Filteren

Wis alle filters

Op onderwerp

Op medium

Double pandemic

“Laat me proberen de twee gelijktijdige pandemieën waar we mee strijden – Covid-19 en systemisch racisme – te verweven tot een manier om vooruit te komen die een sprankje hoop biedt.” Blog van de Amerikaanse architect Steven Lewis over de “dubbele pandemie”.


Foto Obi Onyeador/Unsplash

Het coronavirus heeft ons leven op zijn kop gezet. Binnen een paar weken moesten we onze manier van leven aanpassen door afstand van elkaar te houden. Daarmee moeten we de onzichtbare plaag helpen voorkomen die een dodelijke oorlog tegen mensen over de hele wereld blijft voeren. Toen, op dinsdag 26 mei, werd George Floyd – een zwarte Amerikaanse man – vermoord door een zelfingenomen politieagent in Minneapolis, geholpen door drie van zijn geüniformeerde kameraden, terwijl de wereld met afgrijzen en ongeloof toekeek. Deze keer veranderde onze wereld in een oogwenk.

Hoewel broer Floyd de laatste persoon is die is toegevoegd aan de lijst van zwarte burgers die gestorven zijn door toedoen van de hand, of in dit geval de knie van onbeheerste politie, is het de grafische registratie van zijn dood die het lont in het kruitvat van het racisme heeft aangestoken, het racisme dat de oerzonde van Amerika wordt genoemd. Op dit moment zijn we getuige van wat een beweging lijkt te zijn, met momentum, overtuiging en een compromisloze, niet-apologetische agenda om de samenleving te bevrijden van het racisme en de blanke suprematie die schijnbaar het DNA van White America heeft geïnfiltreerd.

De duizenden vreedzame demonstranten die de straten van steden in het hele land vullen, zijn echter ontegenzeggelijk divers. Wanneer blanken en zwarten samen marcheren in solidariteit en doelgerichtheid, bouwen we bruggen die oprecht, vertrouwd en gewaardeerd zijn. Hopelijk zullen we hiermee evolueren naar een betere staat.

De collectieve pijn die velen hier thuis en over de hele wereld ervaren, is grondig gedocumenteerd. Dus laat ik proberen de twee gelijktijdige pandemieën waar we tegen vechten – Covid-19 en systemisch racisme – samen te voegen tot een weg voorwaarts die een sprankje hoop biedt.

De menselijke behoefte aan connectiviteit

Als reactie op het coronavirus hebben velen in de ontwerpwereld zich ingespannen om de wereld om ons heen opnieuw vorm te geven op manieren die de aangeboren menselijke behoefte aan connectiviteit die we allemaal delen, opnieuw te definiëren. Er is geen tekort aan stemmen die het einde van de samenleving zoals we die kennen voorspellen, en een nieuw normaal voorspellen waarin we allemaal een sociale afstand bewaren, elkaar nooit meer de hand schudden van mensen die we pas een paar maanden geleden zouden hebben omarmd.

Voor degenen die het zich kunnen veroorloven kan een levensstijl van afzondering een keuze zijn. Vele anderen, met minder middelen, hebben die luxe niet. Zowel hier thuis als over de hele wereld leven onze broeders en zusters die het vaakst het slachtoffer zijn van armoede, op plaatsen waar ze er niet aan ontkomen om schouder aan schouder met familie en collega’s samen te zitten. Velen zijn afhankelijk van openbaar vervoer om hun werk te bereiken – werk dat ze in de buurt van anderen moeten verrichten. Ze kunnen niet ontsnappen aan de harde gevolgen van dichtheid.

Als de moord op George Floyd echt het omslagpunt is voor een collectieve afwijzing van de eeuwenoude ontzegging van het recht van een volk op gelijkheid, dan is die niet voor niets geweest. Het feit dat mensen in groten getale de straat op gaan, ondanks het feit dat ze geen afstand tot anderen kunnen houden en daarmee risico lopen zich aan het coronavirus bloot te stellen, accentueert de kracht van dit moment om betekenisvolle verandering in de samenleving te initiëren.

Wil tot veranderen


Photo Mike Von/Unsplash

Terug naar de onmiddellijke reactie van de ontwerpgemeenschap om best practices te ontwikkelen voor het veranderen van onze fysieke omgeving ten behoeve van de volksgezondheid, veiligheid en welzijn. Ik wil niet voorbijgaan aan innovatieve inspanningen om de problemen op te lossen die door de pandemie zijn veroorzaakt. Integendeel, het is niet meer dan normaal dat we samenlevingen vooruithelpen door de ruimtes die we innemen – openbaar, privé en semi-privé – te laten evolueren als reactie op verstandige praktijken. Onze onmiddellijke noodzaak om te isoleren en voorzorgsmaatregelen te nemen, staat buiten kijf.

Zelf val ik in de kwetsbare groep burgers, aangezien ik ouder ben dan 60 en al 43 jaar diabetes type 1 (insuline-afhankelijk) ben. De angst die wordt veroorzaakt door het gebrek aan duidelijk en verantwoordelijk leiderschap op nationaal niveau, en die verder wordt gecultiveerd door het voortdurende spervuur ​​van mediasensatiezucht, kan letterlijk verlamming veroorzaken.

De belangrijkste vraag die we moeten stellen in het licht van deze wrede dubbele pandemie is: hoe gaan we als land verder naar de toekomst? Met zoveel verdeeldheid, geholpen door de politisering van praktijken die evidence-based zouden moeten zijn, moeten we een weg voorwaarts zoeken die waarheid, wetenschap en kennis van onze geschiedenis verheft boven misplaatste zorgen over schending van individuele rechten en de daaruit voortvloeiende minachting voor de gezondheid.

Het Great Equalization Project

Door deze verschillen in perceptie te combineren met de onmiskenbare blootleggen van de oneerlijke behandeling van zwarten in de hele samenleving, in het bijzonder door de politie wiens training en indoctrinatie gebaseerd waren op een oud, racistisch speelboek, hebben we ons er schijnbaar toe gebracht onze verantwoordelijkheid en de wil tot verandering te accepteren. Het zou echter ongepast zijn om op dit moment een definitieve koers uit te zetten met zoveel onzekerheden. We zouden eerder onze gemeenschappelijke doelen moeten benadrukken, als vertrekpunt voor constructieve gesprekken.

We hebben het recht om:

  1. een goede gezondheid voor onszelf, onze gezinnen en onze gemeenschappen te bevorderen
  2. vreedzaam samen te komen om sociale gelijkheid en gelijkheid te eisen
  3. in staat te zijn de kost te verdienen en voor onze gezinnen te zorgen
  4. te genieten van de persoonlijke vrijheden die door onze grondwet worden gegarandeerd
  5. anderen te behandelen zoals wij zelf willen worden behandeld

Als mensen moeten we bereid zijn om ons in elkaars situatie in te leven, om een ​​beter begrip te krijgen van hoe het leven voor ons allemaal is, zodat we een empathische weg kunnen inslaan naar een perfectere samenleving.

Als ontwerpprofessionals die op een steeds meer multidisciplinaire manier opereren, hebben we mogelijkheden om samen te werken met artsen, zorgverleners en wetenschappers. Zo kunnen we oplossingen optimaliseren om veilig te blijven en tegelijkertijd vast te houden aan de meest fundamentele aspecten van onze menselijkheid. Als we bovendien onze rol als ‘burgerarchitecten’ claimen, kunnen we een voortrekkersrol spelen bij het verminderen van de ruimtelijke en ecologische verschillen tussen de haves en de have-nots die door deze pandemie voor iedereen zichtbaar zijn geworden.

We kunnen en moeten leidend zijn in wat de voormalige burgemeester van Brownsville, Texas, Tony Martinez, omschreef als het ‘Great Equalization Project’. Het heeft het potentieel om ons op een koers te zetten die de geschiedenis ooit zal zien als het keerpunt dat de grootsheid van onze natie heeft behouden.

Steven Lewis is een Amerikaanse architect die zowel in de overheidsdienst als in de privépraktijk heeft gewerkt. Hij werkt nu bij ZGF Architecten en leidt de planning- en stedenbouwkundige praktijk van het bureau. Daarvoor werd hij door de burgemeester van Detroit, Mike Duggan, aangesteld als Urban Design Director voor het centrum van de stad. Vier jaar lang was hij werkzaam bij het kantoor van de Chief Architect in Washington, DC. In 2006-’07 kreeg hij het prestigieuze Loeb Fellowship van de Harvard Graduate School of Design, waar hij een symposium over ras en architectuur organiseerde. In 2009-’11 was hij voorzitter van de NOMA, de National Organization of Minority Architects.

door Steven Lewis


Onze
partners