Filteren

Wis alle filters

Op onderwerp

Op medium

Afbeelding

Cinema da Casa

Half maart gingen de bioscopen dicht. Twee weken later stond een artikel in de krant over manieren waarop filmliefhebbers toch aan hun trekken konden komen. Het merendeel gebruikte daarvoor internet. Maar er kwam ook een initiatief in Rome aan de orde waarbij films vanuit huis op muren werden geprojecteerd: Cinema da Casa. Er stond een foto bij, een close-up van Sophia Loren uit Una giornata particolare. Toch jammer dat het beeld verstoord werd door de zes grote ramen in de gevel. Achter eentje brandde licht zodat het leek of de actrice een haardvuur onder haar kin had. Maar het bleef een geweldig idee om de opgelegde lockdown in de stad te verlichten.

Na lezing van het verhaal keek ik vanuit mijn huis driehoog in de Helmersbuurt naar buiten. Niet voor de eerste keer zag ik aan de overkant van de straat de even zo hoge zijgevel van de buren. Zonder vensters en wit gepleisterd! Wel voor het eerst dacht ik nu aan een projectiedoek op bioscoopformaat. Met de niet eens oude beamer die ik in een bergkast had staan moest ik iets voor elkaar kunnen krijgen.

Op 2 april ging mijn versie van Cinema da Casa zonder enige aankondiging van start. Als premièrefilm koos ik Ginger e Fred, van Fellini met zijn echtgenote Giuilietta Masina en Marcello Mastroianni, als eerbetoon aan het Italiaanse initiatief. De grootte en scherpte van het beeld verrasten me, zo’n vijf bij negen meter, terwijl de ondertitels goed te lezen waren. Om burengerucht en technische problemen te voorkomen had ik besloten geen geluid te leveren. Die avond vertoonde ik aansluitend On the waterfront van Elia Kazan met de dertigjarige Marlon Brando.

Binnen een week meldde zich een Nederlandse regisseur die verderop in de straat woonde. Hij vroeg of ik een van zijn films wilde draaien. Natuurlijk, maar was het verhaal te volgen zonder ondertitels? De film is voorzien van Engelse ondertiteling, antwoordde hij en gaf me de dvd. Het bleek de winnaar van een Gouden Kalf te zijn die voor internationale festivals een Engels jasje had meegekregen. Met deze informele erkenning uit de filmwereld van mijn clandestiene optreden als programmeur kon ik mijn geluk niet op. Ik liet zijn film volgen door een klassieker van Franse bodem: Ascenseur pour l’échafaud van Louis Malle, met Jeanne Moreau.

door Maurice Teunissen


Onze
partners

met dank aan: Gemeente Amsterdam West